WYKONYWANIE IZOLACJI METODĄ ''HYDROFOBOWĄ"

A. Izolacja pozioma w budynku niepodpiwniczonym:

Z reguły ściany budynków wykonywane są z cegły na zaprawie wapienno-cementowej lub cementowej. W takich ścianach, otwory należy wiercić w spoinach pionowych przy cegłach układanych licówką, czyli w odstępach co 25cm., w jednym szeregu. Podczas wiercenia drugiego szeregu otworów nad pierwszym, odstęp w pionie wynosi max do18 cm.
Przy wykonywaniu izolacji w murach starych, zabytkowych, gdzie wymiary cegieł są większe, należy stosować zasadę wiercenia jak wyżej między spoinami. W takim przypadku normę zużycia preparatu należy zwiększyć o 10%.
Długość wiercenia otworów wynosi 3/4 grubości ściany. W niektórych przypadkach przy murach grubych ponad 1 m., długość wiercenia otworów ma wynosić 10 cm od przeciwległej ściany.
Średnica otworów od Ø19-25 mm. Otwory mniejszej średnicy to trudności spływu preparatu przy zalewaniu preparatem.
W pomieszczeniach piwnicznych o grubych murach, pierwszy szereg otworów należy wiercić pod do »30°, na wysokości do 15 od posadzki.
Po zbiciu tynków w paśmie nawierconych otworów pod izolację, określamy wgłębną wilgotność. Jeżeli nie mamy specjalistycznych przyrządów, możemy to zrobić wizualnie. Z nawierconych otworów pobieramy urobek i jeżeli ma on wygląd sypki, to możemy przystąpić do napełniania otworów preparatem izomur. Jeżeli jednak urobek jest mazisty musimy dokonać podsuszenie otworów.
Osuszanie możemy przeprowadzać specjalistycznym sprzętem takim jak osuszaczami absorbującymi wilgoć z muru, można też nagrzewać otwory ciepłym powietrzem lub pozostawić je do naturalnego wyschnięcia.
Po dosuszeniu w pasie nawierconych otworów możemy przystąpić do wykonania ich zalewania preparatem izomur. Możemy dokonać tego stosując różny sprzęt. Jeżeli mamy duży zakres zalewania stosujemy pompy, igłowe napełniacze. Przy mniejszych ilościach można stosować opryskiwacze ogrodowe, lub lejki.
Po zakończeniu wypełniania otworów preparatem izomur, możemy dokonać zabetonowania otworów suchym cementem. Czynność tą możemy wykonać dopiero gdy stwierdzimy, że w otworach nie ma już preparatu. W większości przypadków do zabetonowania otworów możemy przystąpić już po 24 godzinach od zakończenia robót iniekcyjnych ( w sporadycznych przypadkach, płyn może utrzymywać się w niektórych otworach nawet przez 5 dni).
Po zakończceniu w/w robót można po kilku dniach przystąpić do naprawy zbitych tynków. Do zprawy należy dodać preparat izomur w ilości 3% wody zarobowej.
Malowanie nowych tynków można wykonać po stwierdzeniu, że są całkowicie suche.

B. Izolacja pozioma w budynku podpiwniczonym:

Sposób nawiercania otworów jak i hydrofobizacji murów w zasadzie nie różni się od podanych w punkcie A /wykonywanie izolacji w budynkach niepodpiwniczonych/. Należy jednak zwrócić szczególną uwagę na zawilgocenie muru zewnętrznego. Oprócz kapilarnego podciągania wody i wilgoci z gruntu, dostarczana jest wilgoć na mur od strony przylegającego gruntu zewnętrznego. Wielkość rozkładu zawilgocenia muru od tych dwóch przyczyn jest bardzo ważna.
Dlatego też należy bardzo dokładnie, poprzez badania wilgotnościowe i strukturalne muru, ustalić zakres zawilgocenia osobno dla poszczególnych zawilgoceń.
W większości przypadków, wielkością dominującą zawilgocenia murów stanowi
kapilarne podciąganie wody i wilgoci z gruntu na skutek braku lub nieskutecznej
izolacji poziomej. W skrajnych przypadkach obie te wielkości są bardzo duże.
Ustalenie opisanego wyżej zagadnienia ma wpływ przy projektowaniu izolacji pionowej budynku. Projektant musi określić czy mamy wykonać izolację pionową typu lekkiego czy ciężkiego, co ma przyłożenie bezpośrednio na koszty.
Nasi specjaliści te wszystkie zagadnienia rozwiązują kompleksowo.
Pamiętajmy jednak, że w budynkach podpiwniczonych wykonujemy zawsze
izolacje poziome i pionowe murów.

C. Izolacja pionowa - bez odkopywania ścian w budynku podpiwniczonym.

1. ściany ceglane:

Ściany ceglane zewnętrzne nawiercamy zgodnie z rysunkiem nr8 (patrz metoda/rysunki) .